Pażdziernik - Chrystus Król

Idź do spisu treści

Menu główne:

Pażdziernik

Różne > Święci na każdy dzień
1 października
TERESA
żeńska forma bizant. imienia Tardsios; gr. teresis - obrona, opieka
Św. Teresa od Dzieciątka Jezus, dziewica.
Maria Franciszka Teresa Martin urodziła się w Alencon (Normandia) w 1873 r., jako dziewiąte dziecko Ludwika i Zofii. Kiedy miała 4 lata, umarła jej matka. Wychowana w pobożnej rodzinie chrześcijańskiej i w internacie benedyktynek w Lisieux, w piętnastym roku życia - za osobistą dyspensą Leona XIII - wstąpiła do klasztoru karmelitanek. Tam otrzymała imię Teresy od Dzieciątka Jezus. W zakonnym życiu zadziwiała jej dojrzałość duchowa. Starała się doskonale spełniać wszystkie, nawet najmniejsze obowiązki. Nazwała tę drogę do doskonałości “małą drogą dziecięctwa Bożego”. W 1890 r. złożyła śluby W trzy lata później została mistrzynią nowicjuszek. Widząc, że miłość Boga jest zapomniana, oddała się Bogu jako ofiara za zbawienie świata. Swoje przeżycia i cierpienia opisała w księdze “Dzieje duszy”. Zmarła na gruźlicę 30 września 1897 r., zapowiedziawszy: “Chcę, przebywając w niebie, czynić dobro na ziemi. Po śmierci spuszczę na nią deszcz róż.” Beatyfikował ją Pius XI w 1923 r., kanonizował w dwa lata później. Jest patronką zakonów: karmelitanek, teresek, terezjanek; misjonarzy, misji katolickich; archidiecezji łódzkiej, Francji.
W ikonografii św. Teresa przedstawiana jest na podstawie autentycznych fotografii. Jej atrybutami są: Dziecię Jezus, księga, pęk róż, pióro pisarskie.
 
św. Bawona z Gandawy (+ ok. 659),
św. Domnina m. (+ IV w.),
św. Romana Hymnografa dk. (+ 650),
śwśw. Werysyma, Jego sióstr Maksymy i Julii, mm. (+ 303).
 
2 października
ANTONI
(zob. 17 stycznia)
Bł. Antoni Chevrier, wyznawca (+ 1879).
Jałmużnik oraz organizator przystani dla ubogich i dzieci. Kongresy Eucharystyczne zawdzięczają mu swe powstanie. Jan Paweł II beatyfikował go w 1986 r.
 
Aniołów Stróżów;
św. Eleuteriusza żołnierza m. (+ ok. 680),
św. Geryna m. (+ ok. 678),
św. Leodegara bpa (+675),
św. Teofila mn. (+ VIII w.).
 
3 października
JAN
(zob. 31 stycznia)
Św. Jan z Dukli, kapłan (1414 - 1484).
Urodził się w rodzinie mieszczańskiej. Po studiach na uniwersytecie w Krakowie wstąpił do zakonu franciszkanów. Zostawszy kapłanem pracował w różnych klasztorach Małopolski. Pod wpływem św. Jana Kapistrana przeniósł się do bernardynów. Działał w Krakowie, Poznaniu i Lwowie. Pod koniec życia stracił wzrok. Miał dar proroctwa. Św. Jan został beatyfikowany przez Klemensa XII (1733). Kanonizowany przez Jana Pawła II (1995), Patron Królestwa Polskiego, Wielkiego Księstwa Litewskiego, archidiecezji przemyskiej, Lwowa, rycerstwa polskiego. Relikwie Świętego spoczywają w kościele w Dukli.
W ikonografii przedstawiany jest św. Jan z Dukli w habicie zakonnika, czasami jako niewidomy Jego atrybutem są promienie światła.
 
śwśw. Dionizego, Fausta, Kajusa, Piotra, Pawła, mm. (+ III w.),
bł. Dominika Spadofory zk. (+ 1521),
śwśw. Ewalda Białego i Ewalda Czarnego misjonarzy, mm. (+ 690/696?),
św. Froilana bpa (+ 905),
św. Gerarda op. (+ 959),
św. Hezychiusza wyznawcy (+ IV w.),
św. Kandydy m. (+ ok. III w.),
św. Maksymiana bpa Bagai (+ V w.),
św. Marii Józefy Rosello zk. (+ 1880).
 
4 października
FRANCISZEK
(zob. 24 stycznia)
Św. Franciszek z Asyżu, diakon.
Jan Bemardone urodził się w Asyżu 1182 r. Był synem zamożnego kupca Piotra i Joanny Pica. Ojciec po powrocie z Francji do imienia syna Jan dodał Franciszek (Francuzik). Jako młody człowiek Franciszek odznaczał się wrażliwością, lubił poezję, muzykę. Ubierał się dość ekstrawagancko. Był to czas jego beztroskiego życia. Podczas zbrojnego konfliktu między Asyżem a Perugią wziął udział w walce i dostał się do niewoli. Prawie roczny pobyt w więzieniu poważnie nadwerężył jego zdrowie. Po powrocie do domu ciężko zachorował. Wówczas powziął zamiar zmiany żyda. Nie był on jednak trwały. W roku 1205 uzyskał ostrogi rycerskie i udał się na wojnę, prowadzoną między Fryderykiem II a papieżem. W Spoletto miał sen, w którym usłyszał wezwanie Boga. Powrócił do Asyżu. Podjął modlitwę, umartwienia i posługę ubogim. Pewnego dnia w kościele św. Damazego usłyszał głos: “Franciszku, napraw mój Kościół.” Wezwanie zrozumiał dosłownie, więc zabrał się do odbudowy zrujnowanej świątyni. Aby uzyskać potrzebne fundusze, wyniósł z domu kawał sukna. Ojciec zareagował na to wydziedziczeniem syna. Pragnąc nadać temu charakter urzędowy, dokonał tego wobec biskupa. Na placu publicznym, pośród zgromadzonego tłumu przechodniów i gapiów, rozegrała się dramatyczna scena między ojcem a synem. Po decyzji ojca o wydziedziczeniu Franciszek zdjął z siebie ubranie, które kiedyś od niego dostał, i nagi złożył mu je u stóp mówiąc: “Kiedy wyrzekł się mnie ziemski ojciec, mam prawo Ciebie, Boże, odtąd wyłącznie nazywać Ojcem.” Po tym wydarzeniu Franciszek zajął się odnową zniszczonych wiekiem kościołów. 24 lutego 1208 r. podczas czytania Ewangelii o rozesłaniu uczniów uderzyły go słowa: “Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski” (Mt 10,10). Odnalazł swoją drogę życia. Zrozumiał, że chodziło o budowę trudniejszą - odnowę Kościoła targanego wewnętrznymi niepokojami i herezjami. Założył zakon Braci Mniejszych, franciszkanów (1209), którzy oddawali się wędrownemu kaznodziejstwu. Później z pomocą św. Klary założył drugi zakon - żeński, klaryski (1211). Wreszcie dla świeckich założył tzw. trzeci zakon (1221). Uczestniczył w Soborze Lateraneńskim IV Z myślą o ewangelizacji pogan wybrał się na Wschód. W Egipcie dotarł do sułtana Meleka-el-Kamela, który wystawił mu glejt, dzięki któremu odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Na Boże Narodzenie 1223 r., podczas jednej ze swoich misyjnych wędrówek, w Greccio zainscenizował religijny mimodram. W żłobie, przy którym stał wół i osioł, położył małe dziecko na sianie. Po czym odczytał fragment Ewangelii o narodzeniu Pana Jezusa i wygłosił homilię. Inscenizacją owego “żywego obrazu" nadał początek “żłobkom", “jasełkom”, teatrowi nowożytnemu w Europie. W ostatnich latach życia usunął się do Alvemii. Tam podczas czterdziestodniowego postu - 14 września 1224 r. - otrzymał stygmaty Męki Pańskiej. Aprobował świat i stworzenie, obdarzony był niewiarygodnym osobistym wdziękiem. Dzięki niemu świat ujrzał ludzi z kart Ewangelii: prostych, odważnych, pogodnych. Wywarł olbrzymi wpływ na życie duchowe i artystyczne średniowiecza. Kiedy umierał w Asyżu 3 października 1226 r., kazał zwlec z siebie odzienie i położyć na ziemi. Rozkrzyżował przebite stygmatami ręce. Z psalmem 141 na ustach odszedł. Miał 45 lat. W dwa lata później kanonizował go Grzegorz IX. Najpopularniejszym tekstem św. Franciszka jest “Pieśń słoneczna”. Pozostawił po sobie pisma: “Napomnienia”, listy, teksty poetyckie, modlitewne. Św. Franciszek jest patronem zakonów, m. in.: albertynów, franciszkanów, kapucynów, franciszkanów konwentualnych, bernardynek, kapucynek, klarysek, koletanek; tercjarzy; Włoch, Asyżu, Bazylei; Akcji Katolickiej; aktorów, ekologów, niewidomych, pokoju, robotników, tapicerów, ubogich, więźniów.
 
Pochwalony bądź. Panie mój, ze wszystkimi Twoimi stworzeniami,
szczególnie z panem bratem słońcem,
przez które staje się dzień i nas przez nie oświecasz. [...]
Pochwalony bądź, Panie mój, przez brata księżyc i gwiazdy,
ukształtowałeś je na niebie jasne i cenne, i piękne. [...]
Pochwalony bądź. Panie mój, przez brata ogień, którym rozświetlasz noc;
a on jest piękny, i radosny, i krzepki, i mocny.
Pochwalony bądź, o Panie mój, przez siostrę naszą matkę ziemię,
która nas żywi i chowa, i wydaje różne owoce z barwnymi kwiatami i trawami.
 
Św. Franciszek, “Pieśń słoneczna”
W ikonografii św. Franciszek ukazywany jest w habicie franciszkańskim, czasami ze stygmatami. Bywa przedstawiany w otoczeniu ptaków. Jego atrybutami są: baranek, krucyfiks, księga, ryba w ręku.
 
św. Aurei ksieni (+ 666),
śwśw. Kajusa, Fausta, Euzebiusza, Cheremona, Lucjana, mm. (+ III w.),
śwśw. Kryspusa i Kajusa (+ I w.),
św. Petroniusza bpa (+ 450),
św. Piotra bpa m. (+ 715).
 
5 października
FAUSTYNA
łac. faustus - błogi, szczęśliwy.
Bł. Faustyna Kowalska, zakonnica.
Helena Kowalska urodziła się 25 września 1905 r. w Głogowcu niedaleko Łodzi. Pochodziła z wiejskiej ubogiej rodziny Mając 16 lat pracowała jako służąca. W cztery lata później została przyjęta do klasztoru sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie. Nadano jej imię Faustyna. Wykonywała prace służebne w ogrodzie, w kuchni, w piekarni, na furcie. Miała jedno pragnienie: uświęcić się wśród pracy i cierpienia. Posiadając zaledwie elementarne wykształcenie sięgnęła szczytów nieba. Była obdarzona darem modlitwy kontemplacyjnej. Na polecenie spowiednika spisała swe mistyczne przeżycia w “Dzienniczku”, który stanowi perłę duchowości chrześcijańskiej. Ogłosiła na nowo ludziom wielkie ewangeliczne przesłanie o Miłosierdziu Boga. Na podstawie objawień poleciła namalować obraz Zbawiciela z podpisem “Jezu, ufam Tobie”. Zmarła 5 października 1938 r. w Krakowie - Łagiewnikach. Beatyfikowana przez Jana Pawła II w 1993 r.
W ikonografii bł. Faustyna przedstawiana jest w czarnym habicie, stroju swego zgromadzenia.
 
św. Apolinarego bpa (+ ok. 250),
św. Attylana bpa (+ ok. 916),
bł. Bartłomieja Longo wyznawcy (+1926),
św. Charytyny m. (+ IV w.),
śwśw. Placyda, Maura, Eutychiusza, Wiktora, Flawii, Donata, Firmata, Fausta, mm. (+ VI w.),
bł. Rajmunda z Kapui zk. (+ 1399),
św. Trazeasza bpa (+ ok. 175).
 
6 października
BRUNON
(zob. 12 lipca)
Św. Brunon Kartuz, opat.
Urodził się w Kolonii około 1030 r. Kształcił się w Kolonii i Reims, po czym prowadził szkolę katedralną. W 1055 r. otrzymał kanonię. Następnie przyjął święcenia kapłańskie. Arcybiskup Manasses I mianował go swoim kanclerzem. Kiedy Brunon wystąpił przeciw niemu z powodu symonii, stracił urząd, majątek i musiał opuścić miasto. Wrócił do Reims w 1080 r., gdzie zaproponowano mu biskupstwo. Jednak nie przyjął tej godności. W 1084 r. pod Grenoble, w okolicy gór Chartreuse, założył z sześciu towarzyszami osadę eremicką, zwaną Wielką Kartuzją, która stała się kolebką nowego zakonu - kartuzów. W 1090 r. został wezwany do Rzymu przez swojego dawnego ucznia - papieża Urbana II - na doradcę. Dwa lata później, otrzymawszy zgodę papieża na opuszczenie Rzymu, udał się do nowej pustelni. Założył ją w La Torre. W pobliskim zaś San Stefano in Bosco stworzył filię. Tam zmarł w 1101 r. Nie był oficjalnie kanonizowany Jego kult potwierdził oficjalnie Grzegorz XV (1623). Jest patronem kartuzów.
W ikonografii św. Brunon przedstawiany jest w białym habicie kartuzów. Jego atrybutami są: gałązka oliwna, globus, krzyż, mitra i pastorał u stóp, palec przy ustach, czaszka.
 
św. Adalberona bpa (+ 1090),
św. Artalda zk. bpa (+ 1206),
św. Magnusa bpa (+ VII w.),
św. Marii Franciszki od pięciu Ran Pana Jezusa dz. (+ 1791),
św. Romana boa w Auxerre (+ ok. 550),
św. Wiary (+ III w.).
 
7 października
MARYJA
(zob. 1 stycznia)
Matki Bożej Różańcowej.
Nabożeństwo to zainicjowali dominikanie. Pius V ogłosił święto Matki Boskiej Zwycięskiej po zwycięstwie floty chrześcijańskiej nad turecką pod Lepanto 7 października 1571 (współcześni przypisywali pokonanie Turków Maryi). Klemens XII wprowadził je pod obecną nazwą w 1716 r.
 
SERGIUSZ
łac. pochodzący z rzymskiego rodu Sergia
i
BAKCHUS
gr. imię boga, sił natury, plonów, wina.
Św. Sergiusz i św. Bakchus, męczennicy (+ III/IV w.).
Najbardziej popularni święci starożytnego Wschodu. Nie zachowały się o nich bliższe informacje. Starożytna “Passio” prezentowała ich jako oficerów cesarskich wojsk pogranicznych stacjonujących nad Eufratem. Za swe przekonania religijne zostali uwięzieni i poddani torturom. Ponieśli śmierć w czasach Maksymiliana lub Maksyma Dyzmy. “Martyrologium rzymskie” podaje lakoniczną notę: “Bakchusa tak długo chłostano żelaznymi knutami, aż poraniony na całym ciele wyzionął ducha, wyznając nieustannie Jezusa Chrystusa. Sergiuszowi zaś włożono na nogi buty nabite wewnątrz gwoździami. A ponieważ niezłomnie trwał w swojej wierze, ścięto go mieczem.” Odzwierciedleniem rozpowszechnionego kultu Świętych są liczne kościoły Wschodu, powstałe już w V wieku, oraz bogata ikonografia ruska.
W ikonografii Święci męczennicy przedstawiani są z insygniami oficerskimi. Ich atrybutem jest krzyż, korona i palma męczeńska.
 
św. Augusta kpł. (+ ok. 560),
św. Justyny z Padwy dz. m. (+ I/II w.),
śwśw. Marcelego, Apulejusza, mm. (+ I w.),
św. Marka pp. (+ 336),
św. Mateusza Carrieri zk. (+ 1470).
 
8 października
LUDWIK
(zob. 15 marca)
Św. Ludwik Bertrand, kapłan.
Urodził się w 1526 r. w Walencji. Pragnął pójść za Chrystusem. Wobec sprzeciwu ojca uciekł z domu. Wstąpił do dominikanów. Kiedy składał śluby zakonne, miał 19 lat. Kapłaństwo przyjął w 1547 r. Jego życie zakonne ożywiało pragnienie pracy misyjnej. 14 lutego 1562 r. wyruszył okrętem do Ameryki Południowej. Dotarł do Kolumbii. Tam pieszo przemierzał ogromne obszary, głosząc Ewangelię. Był opiekunem i obrońcą Indian. Zyskał przydomek “apostoła Indian”. Niezmierne trudy misyjne, surowe warunki życia wyniszczyły o. Ludwika. Musiał wracać do Walencji. Tutaj podjął pracę przede wszystkim w konfesjonale. Był spowiednikiem m. in. św. Teresy z Avili. Zmarł 9 października 1581 r. Beatyfikował go Paweł V (1608), kanonizował Klemens X (1671).
 
św. Artemona kpł. m. (+ III/IV w.),
św. Ewodiusza bpa (+ V w.),
śwśw. Palacjaty i Laurencji, mm. (+ III/IV w.),
św. Pelagii dz. m. wAntiochii (+ 302),
św. Reparaty dz. m. (+ poł. III w.),
św. Walerii z Honnecourt (+ VII w.).
 
9 października
WINCENTY
(zob. 22 stycznia)
Bł. Wincenty Kadłubek, biskup, zakonnik (1160 - 1223).
Urodził się w Karwowie pod Opatowem. Pochodził z rodu Porajów herbu Róża. Studiował w Paryżu i Bolonii. Przyjął święcenia jako kapłan diecezji krakowskiej. Mając 34 lata objął prepozyturę w kolegiacie sandomierskiej. W roku 1203 został biskupem w Krakowie. Brał udział w obradach Soboru Lateraneńskiego IV. Po kilkunastu latach rządów zrzekł się biskupstwa i przywdział habit cystersów w Jędrzejowie. Tam zmarł. Jako pierwszy Polak opisał dzieje narodu w “Kronice polskiej”. Beatyfikował go Klemens XIII w 1764 roku. Jest patronem archidiecezji warmińskiej oraz diecezji kieleckiej, sandomierskiej.
W ikonografii bł. Wincenty przedstawiany jest w stroju biskupim. Jego atrybutami są pastorał oraz infuła u stóp.
 
św. Abrahama bpa patriarchy, św. Dionizego bpa m. (+ 258),
św. Deusdeditop. (+ 834),
św. Gislena bpa mn. (+ ok. 685),
św. Jana Leonarda zk. 1609),
św. Publii ksieni (+ poł. IV w.).
 
10 października
MARIA
(zob. 1 stycznia)
Bł. Maria Angela Zofia Truszkowska, zakonnica.
Urodziła się 16 maja 1825 r. Ojciec jej był prawnikiem. Przy współudziale bł. Honorata Koźmińskiego założyła Zgromadzenie Sióstr Felicjanek w Warszawie (1855), zajmujące się dziećmi. W czasie powstania styczniowego felicjanki zamieniały ochronki na szpitale polowe. Za patriotyczną działalność zgromadzenie uległo kasacie. Maria Angela przeniosła się do Krakowa i tam założyła kolejny dom. Pomoc potrzebującym łączyła z głęboką modlitwą, a szczególnie z adoracją Najświętszego Sakramentu. Zmarła 10 października 1899 r. Jej “życie znaczone było miłością. Była to troska o wszystkich głodnych chleba, serca i domu oraz prawdy ewangelicznej” - powiedział o niej Jan Paweł II, który beatyfikował ją w 1993 r.
 
śwśw. Daniela zk. Samuela zk. mm. (+ 1227),
śwśw. Dionizego bpa, Rustyka kpł., Eleuteriusza dk., mm. (+ III w.),
św. Gereona m. (+ III w.),
św. Paulina z Yorku bpa (+ 644),
św. Pinytosa bpa Knossos (+ ok. 180).
 
11 października
ALEKSANDER
(zob. 26 lutego)
Św. Aleksander Sauli, biskup (1534 - 1592).
Urodził się w Mediolanie. Mając 17 lat wstąpił do bamabitów. W 1556 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Studia w Pawii zakończył doktoratem. Był profesorem uniwersytetu, następnie generałem zakonu. W roku 1570 został biskupem w Alerii na Korsyce. Rozwinął duszpasterstwo dzieci, chorych, marynarzy, pielgrzymów. Żył jak najuboższy mnich. Po dwudziestu latach pracy ofiarowano mu biskupstwo w Pawii. Tam podczas wizytacji pasterskiej zmarł. Przy śmierci prosił spowiednika, aby mu czytał Mękę Pańską. Beatyfikował go Benedykt XIV (1741), kanonizował Pius X (1904).
 
św. Brunona z Kolonii bpa (+ 965),
św. Emanuela Torres Acosta zk. (+ 1887),
św. Firmina bpa (+ ok. 552),
św. Gumara (+ 775),
św. Kanika kpł. op. (+ 600),
św. Placydii dz. (+ 532),
św. Sarmaty (+ 357),
śwśw. Taraka, Probusa, Andronika, mm. (+ 304).
 
12 października
EDWIN
germ. ed- - posiadanie, władza, majątek i -win - przyjaciel; “przyjaciel dziedzictwa”.
Św. Edwin, król (584 - 633).
Młodość spędził na wygnaniu. Odzyskawszy tron Northumbrii (jedno z królestw na terenie dawnej Anglii), stanął w obliczu kolejnych wojen. Ożenił się z św. Etelburgą, córką św. Etelberta, króla Kentu. Małżeństwo to dało początek chrześcijaństwu w Anglii. Przyjąwszy chrzest razem z dworem (627), podjął dzieło chrystianizacji swego królestwa. Zostało ono zahamowane po jego śmierci. Edwin zginął pod Hatfield w czasie bitwy z Pendą, królem Mercji.
 
św. Domniny m. (+ kon. III w.),
śwśw. Feliksa bpa, Cypriana bpa, mm. (+ ok. 484),
św. Monasa bpa Mediolanu (+ ok. 300),
św. Serafina z Montegranaro zk. (+ 1604),
św. Walfryda bpa Yorku (+ 709).
 
13 października
HONORAT
(zob. 11 stycznia)
Bł. Honorat Koźmiński, zakonnik, kapłan.
Wacław Koźmiński urodził się w rodzinie inteligenckiej w 1829 r. w Białej Podlaskiej. Maturę uzyskał w Płocku. Studiował na wydziale budownictwa przy Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Jego młodzieńcze lata cechowała obojętność wobec Boga. Pod zarzutem przynależności do spisku politycznego został aresztowany i osadzony w X pawilonie Cytadeli warszawskiej. W więzieniu zachorował na tyfus. Po jedenastu miesiącach więzienia został zwolniony Przeżycia więzienne radykalnie zmieniły jego stosunek do Boga. Po ukończeniu studiów wstąpił do klasztoru kapucynów (1848), przyjmując imię zakonne Honorat. Wyświęcony na kapłana w 1852 r. Był wybitnym kaznodzieją oraz znanym spowiednikiem. Swoją głęboką religijnością i troską o człowieka zjednywał wielu ludzi dla Chrystusa. O. Honorat założył szereg zgromadzeń zakonnych - do dziś istnieją trzy zgromadzenia habitowe: felicjanki - powołane razem z bł. Marią Angelą Zofią Truszkowską (zob. 10 października), serafitki, kapucynki, i czternaście bezhabitowych, tzn. utajonych przed carskim zaborcą, który po kasacie klasztorów nie dopuszczał do ich odrodzenia się czy powstawania nowych. Zgromadzenia o. Honorata podejmowały prace charytatywne i apostolskie m. in. wśród młodzieży szkolnej i rzemieślniczej, w fabrykach, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starych i upośledzonych. Po powstaniu styczniowym skasowano klasztor, w którym przebywał. Zakonników, wśród nich i o. Honorata, wywieziono do Zakroczymia. Ostatecznie osiadł on w Nowym Mieście nad Pilicą. Wyczerpany pracą apostolską, zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916 r. Beatyfikował go Jan Paweł II (1988).
W ikonografii bł. Honorat przedstawiany jest w habicie kapucynów.
 
św. Chelldonii dz. (+ XII w.),
śwśw. Januarego, Fausta, Marcjalisa, Karpusa, mm. (+ I w.),
św. Kolmana m. (+ 1012),
św. Komgana op. (+ VIII w.),
bł. Magdaleny Panatrieri zk. (+ 1503),
św. Reginbalda bpa (+ 1039),
św. Teofila bpa Antiochii (+ ok. 180),
św. Wenancjusza op. (+ V w.).
 
14 października
KALIKST
gr. kalós - piękny, dobry.
Św. Kalikst I, papież, męczennik (+222/223?).
Był niewolnikiem Karpofora, który dał mu wolność. Po powrocie z zesłania w kopalniach na Sardynii został archidiakonem. Zarządzał cmentarzem przy Via Appia w Rzymie, który do dziś nosi jego imię. W 217 r. został wybrany papieżem. Jego pontyfikat trwał 5 lat. W tym czasie zajął zdecydowane stanowisko wobec herezji sabelianizmu i monarchizmu, które błędnie interpretowały tajemnicę Trójcy Świętej, a także wobec schizmy Hipolita. Akceptował związki małżeńskie zawierane między osobami wolnymi a niewolnikami. Umożliwił powrót do Kościoła chrześcijanom, których poprzednio wykluczano z pokuty kościelnej, pozostawiając ich sądowi Bożemu.
W ikonografii św. Kalikst przedstawiany jest w stroju pontyfikalnym z tiarą na głowie. Jego atrybutami są: księga, kamień na księdze, pastorał.
 
RADZIM
łac. gaudens - radujący się.
Bł. Radzim Gaudenty, biskup (+ 1006/1011?).
Pochodził z książęcego czeskiego rodu Sławnikowiców. Był przyrodnim bratem św. Wojciecha. Stale przebywał w jego otoczeniu. Razem z Wojciechem wstąpił do benedyktynów na Awentynie. Z nim przybył do Polski i towarzyszył mu w misji do Prusów. Po męczeńskiej śmierci św. Wojciecha i przeniesieniu ciała do Gniezna udał się do Rzymu. Papież Sylwester II ustanowił go biskupem. Po powrocie do Polski bł. Radzim podjął w 1000 roku obowiązki pierwszego arcybiskupa gnieźnieńskiego. Metropolii podlegały wtedy biskupstwa w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu.
 
MAŁGORZATA
(zob. 18 stycznia)
Św. Małgorzata Maria Alacoque, dziewica, zakonnica.
Urodziła się 1647 r. w Burgundii. Ojciec jej był notariuszem i sędzią. Mając 24 lata wstąpiła do wizytek w Paray-le-Monial. Mistyczka. Pan Jezus w wielu objawieniach przedstawił jej swe Serce - kochające ludzi i spragnione ich miłości. W związku z otrzymanym orędziem i poleceniem, aby ustanowiono święto czczące Jego Najświętsze Serce oraz przystępowano do pierwszopiątkowej Komunii św. wynagradzającej, doznała wielu przykrości i sprzeciwów. Małgorzata zmarła 17 października 1690 r. Beatyfikował ją Pius IX (1864), kanonizował Benedykt XV (1920).
W ikonografii św. Małgorzata Maria przedstawiana jest w czarnym habicie wizytek, w rękach trzyma przebite serce.
 
św. Burkharda bpa (+ 754),
św. Dominika Lorykata “Opancerzonego” ps. (+ 1060),
św. Donacjana bpa Reims (+ IV w.),
św. Fortunata bpa (+ ok. 542),
św. Fortunaty dz. m. (+ pocz. IV w.),
św. Gaudentego bpa (+ III/IV w.),
św. Justa bpa Lyonu (+ IV w.),
św. Rustyka bpa (+ VI w.).
 
15 października
TERESA
(zob. 1 października)
Św. Teresa od Jezusa, dziewica, zakonnica, doktor Kościoła.
Urodziła się w 1515 r. Pochodziła ze szlacheckiej i zamożnej rodziny zamieszkałej w Avili. Jako dziecko marzyła o męczeństwie za wiarę. Mając 12 lat przeżyła śmierć matki. Pisała o tym w swej biografii: “Gdy mi umarła matka... rozumiejąc wielkość straty, udałam się w swoim utrapieniu przed obraz Matki Bożej i rzewnie płacząc, błagałam Ją, aby mi była matką. Prośba ta, choć z dziecinną prostotą uczyniona, nie była - zdaje mi się - daremną.” W 20 roku życia wstąpiła do klasztoru karmelitanek w rodzinnym mieście, w Avili. Po złożeniu ślubów ciężko zachorowała. Przez rok leczyła się poza klasztorem. Po powrocie do klasztoru jej życie duchowe ulega pogłębieniu. Utalentowana i wrażliwa odkrywa, że modlitwa jest tajemniczą bramą, przez którą wchodzi się do “twierdzy wewnętrznej”. Mistyczka i wizjonerka, a jednocześnie osoba o umysłowości wielce rzeczowej i praktycznej. Przeprowadziła reformę swojego zakonu fundując 32 klasztory Część życia spędziła w ciągłych podróżach, na pertraktacjach z władzami duchownymi i świeckimi, wygłaszaniu konferencji o odnowie życia zakonnego. Z pomocą św. Jana od Krzyża przedsięwzięła również reformę karmelitów. Nową gałąź zakonu nazwano karmelitami bosymi. Łączyła kontemplację z aktywnością i umartwieniem. Mimo przeciwności konsekwentnie realizowała swoje zakonne powołanie. Miała dar serdecznej zażyłości z Bogiem. W oparciu o osobiste doświadczenie św. Teresa napisała dzieła, które są perłami literatury mistycznej. Za największe uważana jest “Twierdza wewnętrzna”. Jest klasykiem literatury hiszpańskiej. Umarła 15 października 1582 r. Beatyfikował ją Paweł V (1614), kanonizował Grzegorz XV (1622). Paweł VI ogłosił św. Teresę doktorem Kościoła (1970). Jest patronką Hiszpanii, miasta Avila, Ałba de Tormes; karmelitów bosych, karmelitów trzewiczkowych, chorych -zwłaszcza uskarżających się na bóle głowy i serce, dusz w czyśćcu cierpiących.
 
“Św. Teresa była człowiekiem radości. W porze rekreacji układała zabawne piosenki i wyśpiewywała je przy tamburynie i kastanietach. Chyba jedyna święta z kastanietami. Dziwiły się wielce siostry zakonne i trochę gorszyły: < Jakże to tak?> A Teresa z ukosa: <Potrzebne to wszystko, aby życie było znośne.>” “Naśmiewano się z niej w Toledo, że ma trzy dukaty i pragnie klasztor fundować. Rzekła: <Teresa i trzy dukaty to Jest nic. Ale Bóg, Teresa i trzy dukaty - to jest wszystko. A zatem moi panowie?> Rajców zamurowało. Dostała zgodę. Klasztor stanął, chociaż na początku jedno Jajko dzielono na trzy osoby, bo fundacja była znów bez zaopatrzenia.”
Tadeusz Żychiewicz “Żywoty”
 
W ikonografii św. Teresa przedstawiana jest w habicie karmelitanki. Jej atrybutami są: anioł przeszywający jej serce strzałą miłości, gołąb, krzyż, pióro i księga, napis: “Misericordias Domini in aeternum cantabo”, strzała.
 
św. Antiocha bpa (+ V w.),
św. Eutymiusza Młodszego op.(+ 898),
św. Sewera bpa (+ V w.),
św. Tekli dz. ksieni (+ 790),
św. Teodoryka zk. (+ 1377).
 
16 października
JADWIGA
(zob. 17 lipca)
Św. Jadwiga Śląska, księżna, wdowa.
Urodziła się w 1174 (1179?) roku jako córka Bertolda IV hrabiego na Andechs (Bawaria). Otrzymała staranne wychowanie i wykształcenie w domu rodzinnym i u benedyktynek w Kitzingen. W trzynastym roku życia poślubiła Henryka I Brodatego, księcia Wrocławia, z którym miała siedmioro dzieci. W swoim życiu doświadczyła tajemnicy Krzyża. Przeżyła śmierć męża i prawie wszystkich dzieci. Jej ukochany syn, Henryk Pobożny, poległ w bitwie z Tatarami pod Legnicą. Ostatnie lata spędziła w ufundowanym przez siebie klasztorze cystersek w Trzebnicy, gdzie jej córka Gertruda była przełożoną. Zasłynęła z pobożności i czynów miłosierdzia. Wyczerpana surowym życiem mniszki, chociaż nie składała ślubów, zmarła 15 października 1243 r. Kanonizowana przez Klemensa IV w 1267 r. Jej relikwie spoczywają w Trzebnicy. Patronka Polski, Śląska, archidiecezji wrocławskiej i diecezji w Gorlitz; miast: Andechs, Berlina, Krakowa, Trzebnicy, Wrocławia, Europy; uchodźców oraz pojednania i pokoju.
W ikonografii św. Jadwiga przedstawiana jest jako młoda mężatka w długiej sukni lub w książęcym płaszczu z diademem na głowie. Czasami w habicie cysterskim. Jej atrybutami są: but w ręce, krzyż, księga, figurka Matki Bożej, makieta kościoła w dłoniach, różaniec.
 
św. Berchariusza op. m. (+ 685),
św. Eliflusa m. (+ IV w.),
św. Gawła (Galia) ps. (+ 627/645?),
św. Gerarda Majelli zk. (+ 1755),
św. Lullusa bpa (+ 786),
śwśw. Martyriana, Saturiana, mm. i Maksymy dz. (+ V w.).
 
17 października
IGNACY
(zob. 31 lipca)
Św. Ignacy Antiocheński, biskup, męczennik (+ ok. 107).
Następca św. Piotra na biskupstwie w Antiochii (Syria). W czasie prześladowania za cesarza Trajana został uwięziony i skazany na śmierć. Wysłano go do Rzymu, aby tam rzucić na pożarcie dzikim zwierzętom. W drodze napisał siedem listów do gmin chrześcijańskich Małej Azji, wyrażając w nich żarliwość wiary oraz głęboki pokój serca wobec czekającego go męczeństwa. Listy te są ważnym dokumentem wiary pierwotnego Kościoła. Św. Ignacy, “Teoforos” - jak przedstawia się w pismach, zginął śmiercią męczeńską na arenie w Rzymie. Jego imię wymieniane jest w Kanonie rzymskim.
W ikonografii św. Ignacy ukazywany jest w szatach biskupich rytu wschodniego lub jako młody biskup z raną na piersi. Atrybutami są: lew u stóp, IHS na piersi Świętego.
 
św. Contarda Ferrini prof. uniwersytetu (+ 1902),
św. Florentyna bpa (+ ok. 527),
św. Herona bpa (+ II w.),
św. Mamelty m. (+ ok. 343).
 
18 października
ŁUKASZ
gr. Lucanós - pochodzący z Lukami; “urodzony o świcie”.
Św. Łukasz, Ewangelista (I w.).
Euzebiusz i Tertulian piszą, że jego rodzinnym miastem była Antiochia Syryjska. Z pochodzenia - poganin, z zawodu - lekarz (Kol 4,14). Około 50 roku przyłączył się do św. Pawła, gdy ten odbywał drugą misyjną podróż. Towarzyszył mu w Troadzie, Filippi, Jerozolimie. Był z nim w Rzymie, a także podczas trzeciej podróży misyjnej. Po śmierci Apostoła Narodów działał (jako biskup?) w Achai i Egipcie. Według tradycji Łukasz jest autorem Ewangelii oraz Dziejów Apostolskich. Zawdzięczamy mu prawie wszystkie wiadomości o dzieciństwie Pana Jezusa oraz niejeden rys jego Matki. Dante określił go “historykiem łagodności Chrystusowej”. Miał umrzeć śmiercią naturalną w wieku 84 lat w Beocji. Patron Hiszpanii, miasta Achai; introligatorów, lekarzy, malarzy i rzeźbiarzy, notariuszy, rzeźników, złotników. Według legendy malował portrety Jezusa, apostołów, a zwłaszcza Maryi, Matki Bożej. Jeden z nich, jak opisuje Teodor Lektor z VI wieku, cesarzowa Eudoksja, żona Teodozego II Wielkiego, zabrała z Jerozolimy i przesłała św. Pulcherii, siostrze cesarza. Według innej opowieści kopią jednego z obrazów św. Łukasza jest Ikona Jasnogórska.
W ikonografii św. Łukasz prezentowany jest jako młodzieniec o ciemnych, krótkich, kędzierzawych włosach, w tunice. Sztuka zachodnia ukazuje go z tonsurą lub łysiną, czasami bez zarostu. Bywa przedstawiany, gdy maluje obraz. Jego atrybutami są: księga, paleta malarska, przyrządy medyczne, skalpel, wizerunek lub figura Matki Bożej, wół, zwój.
 
św. Asklepiadesa bpa m. (+ 218),
św. Atenodora bpa m. (+ III w.),
śwśw. Izaaka Jogues kpł., Jana de la Lande zk., Renata Goupil zk., mm. (1642/1646),
św. Juliana ps. (+ 377),
św. Justa m. (+ III w.),
św. Piotra z Alkantar kpł. zk. (+ 1562),
 
19 października
PAWEŁ
(zob. 15 stycznia)
Św. Paweł od Krzyża, kapłan.
Paweł Franciszek Danei urodził się w 1694 r. w Ovada (Piemont). Pochodził z zubożałej rodziny szlacheckiej. Mając 19 lat zaciągnął się do armii weneckiej, aby walczyć z Turkami. Ale już po roku podjął życie pustelnika. W jedenaście lat później został kapłanem. Był jednym z największych kaznodziejów XVIII stulecia. Jego pobożność cechowała pasyjność, czyli rozważanie i uczestniczenie w tajemnicy Męki Pańskiej. Powołał zgromadzenie pasjonistów, którego celem jest głoszenie nabożeństwa do Męki Chrystusa i wzywanie do pokuty Założył klasztor na Monte Argentario niedaleko Orbetello (1728). Był pierwszym, a zarazem dożywotnim generałem zakonu. Razem z Marią Croifissa di Gesú powołał także żeńskie zgromadzenie pasjonistek. Zmarł w Rzymie 18 października 1775 r. Został pochowany w bazylice św. Jana i Pawła. Beatyfikował go Pius IX w 1853 r., kanonizował w 1867. Jest patronem pasjonistów, pasjonistek oraz orędownikiem nabożeństwa do Męki Pańskiej.
W ikonografii przedstawiany jest św. Paweł w czarnym, zakonnym habicie z napisem “Passio Domini Nostri Iesu Christi” w obwódce w kształcie serca. Jego atrybutami są krucyfiks i czaszka.
 
św. Akwilina bpa (+ ok. 690),
św. Etbina op. (+ VII w.),
św. Fredeswindy dz. (+ ok. 750),
śwśw. Ptolemeusza i Lucjusza, mm. (+ ok. 160),
św. Warusa żołnierza m. (+ IV w.),
św. Worana bpa (+ 585).
 
20 października
JAN
(zob. 31 stycznia)
Św. Jan Kanty, kapłan.
Urodził się w 1390 r. w Kętach. Studiował filozofię i teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie później został profesorem. Pełnił funkcję kanonika i kustosza kolegiaty św. Floriana w Krakowie oraz przez krótki czas proboszcza w Olkuszu. Był człowiekiem żywej wiary i głębokiej pobożności. Kilkakrotnie pieszo pielgrzymował do Rzymu. Przez całe życie kapłańskie powstrzymywał się od spożywania mięsa. Niezwykle pracowity, przepisywał manuskrypty. Odnalezione niedawno rękopisy liczą 18000 stron (!). Słynął z wielkiego miłosierdzia. Nie mogąc zaradzić nędzy, wyzbył się nawet własnego odzienia i obuwia. Zmarł 24 grudnia 1473 r. Beatyfikował go Innocenty XI (1680), kanonizował Klemens XIII (1767). Jego relikwie spoczywają w kościele św. Anny w Krakowie. Jest patronem Polski, archidiecezji krakowskiej, Krakowa; profesorów, nauczycieli i studentów, szkół katolickich, “Caritasu”.
 
“Strzeż się obrazić kogo, bo przepraszać jest niebłogo.”
                                           
Św. Jan Kanty
 
W ikonografii św. Jan przedstawiany jest w todze profesorskiej. Często w ręku ma krzyż. Bywa ukazywany w otoczeniu studentów lub ubogich. Jego atrybutami są: scalony dzbanek, obuwie, które daje ubogiemu, pieniądze wręczane zbójcom, różaniec.
 
św. Andrzeja z Krety mn. m. (+ 766),
św. Artemiusza wodza cesarskiego m. (+ 362),
św. Felicjana bpa m. (+ 251),
św. Ireny dz. m. (+ VI w.),
śwśw. Jerzego dk. i Aureliusza z Kordony (+ 858),
św. Kaprasjusza m. (+ III w.),
bł. Marii-Bertilli Boscardin dz. (+ 1922),
św. Syndulfa kpł. (+ ok. 600).
 
21 października
JAKUB
(zob. 6 maja)
Bł. Jakub Strzemię (Strepa), biskup (1340 - 1409).
Był franciszkaninem. Pełnił funkcję gwardiana misyjnego Stowarzyszenia Braci Pielgrzymujących dla Chrystusa we Lwowie. Zasłynął jako gorliwy misjonarz wschodnich 1 Kresów. W 1391 r. został arcybiskupem Halicza na Rusi, gdzie konsekwentnie pracował nad ożywieniem żyda religijnego w rozległej archidiecezji. Doradca Władysława Jagiełły Senator. Prowadził życie skromne i ubogie. W swej pobożności miał szczególny kult do Najświętszego Sakramentu i NMP. Beatyfikowany przez Piusa VI (1790). Jego relikwie spoczywają w katedrze w Lubaczowie. Patron archidiecezji Iwowskiej, Lwowa, prowincji franciszkanów konwentualnych.
W ikonografii bł. Jakub przedstawiany jest w stroju biskupa. Jego atrybut to pieczęć herbowa z wizerunkiem Matki Bożej.
 
św. Celiny (+ 458),
śwśw. Dasjusza, Zotyka, Kajusa żołnierzy, mm. (+ IV w.),
św. Hilariona op. (+ ok. 317),
św. Malchusa mn. (+ IV w.),
bł. Piotra Capuzi z Tiferno zk. (+ 1445),
św. Urszuli m. (+ IV w.).
 
22 października
DONAT
łac. Donatus - dany przez Boga.
Św. Donat, biskup (+ ok. 875/877).
Pochodził z zamożnej rodziny Podczas pielgrzymki do Rzymu, w toskańskim miasteczku Fiesole wybrano go przez aklamację na biskupa. Pełnił tę funkcję przez 40 lat. Brał udział w koronacji Ludwika II oraz w synodzie rzymskim (861). Pozostawił po sobie teksty poetyckie.
W ikonografii św. Donat przedstawiany jest w stroju biskupim. Stoi obok Matki Bożej. Jego atrybutem jest rozbity kielich.
 
śwśw. Filipa bpa, Sewera kpł., Euzebiusza, Hermesa, mm. (+ 303),
św. Marka bpa Jerozolimy (+ II w.),
św. Melaniusa bpa (+ 300),
śwśw. Nunilony dz., Alodii dz., mm. (+ 851),
św. Salome (+ I w.),
św. Werekunda bpa (+ VI w.).
 
23 października
JAN
(zob. 31 stycznia)
Św. Jan Kapistran, kapłan.
Urodził się w 1386 r. w Capestrano. Po studiach prawniczych w Perugii był radcą dworu neapolitańskiego, następnie sędzią i gubernatorem. Podczas walk dostał się do niewoli. Przebywając w więzieniu przeżył wizję, pod wpływem której zmienił życie. Po uwolnieniu wstąpił do franciszkanów obserwantów - bernardynów. Podjął pracę wędrownego kaznodziei. Kazania głosił we Włoszech, Austrii, Francji, Niemczech, w Polsce, na pograniczu Czech i Moraw, na Węgrzech. Przemierzając te kraje organizował szpitale i inne dzieła miłosierdzia. W Polsce przebywał 8 miesięcy. Był na ślubie króla Kazimierza Jagiellończyka z Elżbietą, córką cesarza Albrechta II. Pozostawił po sobie dwa klasztory bernardynów: w Krakowie i Warszawie. Św. Jan był mediatorem w sporze o tron neapolitański, w konflikcie między Mediolanem a Bazyleą oraz na Sycylii. W swym aktywnym życiu poświęcał wiele czasu na modlitwę. Prowadził życie umartwione. Często pościł. Miał dar przepowiadania przyszłości. Św. Jan Kapistran mianowany przez Piusa II legatem - wzywał do zjednoczenia sil chrześcijańskich przeciw inwazji muzułmańskiej na Europę. Przyczynił się do zwycięstwa nad Turkami w bitwie pod Belgradem (1456). Zmarł w kilka miesięcy później 23 października w Ilok nad Dunajem. Nazwano go “apostołem zjednoczonej (po schizmie) Europy”. Beatyfikowany w 1622, kanonizowany w 1690 r. Patron prawników.
W ikonografii św. Jan Kapistran przedstawiany jest w habicie franciszkańskim. Jego atrybuty: gwiazda koło głowy, krucyfiks, księga, monstrancja w rękach, noga depcząca turecki turban, sztandar z krzyżem.
 
bł. Bartłomieja de Breganza bpa (+ 1270),
św. Domicjusza kpł. (+ VIII w.),
św. Ignacego bpa patr. Konstantynopola (+ 877),
bł. Jana Dobrego zk. (+ 1249),
śwśw. Serwanda i Germana, mm. (+ III w.),
św. Seweryna bpa (+ V w.),
św. Teodora kpł. m. (+ 363).
 
24 października
ANTONI
(zob. 17 stycznia)
Św. Antoni Maria Claret, biskup (1807 - 1870).
Pochodził spod Barcelony W młodości uczył się tkactwa. Po studiach teologicznych przyjął święcenia kapłańskie (1835). Jako kapłan pracował w duszpasterstwie parafialnym, a później jako misjonarz w Katalonii i na Wyspach Kanaryjskich. W 1849 r. założył zgromadzenie Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca NMP - klaretynów. Wkrótce potem mianowano go arcybiskupem w Santiago na Kubie. Okazał się gorliwym i przedsiębiorczym pasterzem. Utworzył 53 parafie. Popierał żeńskie zgromadzenie - Instytut Apostolski Maryi Niepokalanej. W 1857 r. został odwołany do Hiszpanii, aby podjąć posługę spowiednika królowej Izabeli II i wychowawcy dzieci królewskich. Założył Akademię św. Michała skupiającą artystów. Po wybuchu rewolucji w Hiszpanii towarzyszył królowej na wygnaniu w Pau i Paryżu. W latach 1869 - 1870 uczestniczył w Soborze Watykańskim I. Beatyfikował go Pius XI (1934), kanonizował Pius XII (1950).
W ikonografii św. Antoni Maria Claret przedstawiany jest w stroju biskupa z regułą zakonu klaretynów w ręku. Jego atrybutem jest medalion na szyi, krzyż na kufrze podróżnym.
 
bł. Alojzego Guanella zk. (+ 1915),
św. Ewergisla bpa (+ ok. 614),
śwśw. Feliksa bpa, Audakta kpł“ Januarego kpł., Fortunata i Septyma, lektorów, mm. (+ III w.),
bł. Józefa Baldo kpł. (+ 1915),
św. Marka ps. (+ 580),
św. Proklusa bpa (+ 446).
 
25 października
CHRYZANT
gr. chrysanthes - złoty kwiatek
i
DARIA
pers. Darajawahusz - posiadający dobro, posiadacz dobra; gr. Dareios.
Św. Chryzant i św. Daria, męczennicy (+283/284?).
W oparciu o inskrypcje w “Passio” można przyjąć, że Chryzant przybył do Rzymu na studia. Nawróciwszy się, przywiódł do Chrystusa westalkę Darię oraz innych mieszkańców. Podczas prześladowania za czasów cesarza Numeriana zostali oni pochwyceni i skazani na śmierć. Wyrok wykonano w sposób okrutny - wrzucono ich do dołu powstałego po nie używanym akwedukcie przy via Salaria i tam żywcem zasypano ziemią oraz kamieniami.
W ikonografii przedstawia się św. Chryzanta jako rzymskiego młodzieńca z palmą w dłoni. Czasami jako rycerza Chrystusa w wianku na głowie. Jego atrybutami są: chorągiew, kamienie, korona, tarcza. Św. Daria ukazywana jest w sztuce religijnej jako matrona rzymska z palmą w jednej, a z księgą w drugiej ręce. Jej atrybutami są: kamienie, korona, lew.
 
śwśw. Chrystiana i Kryspina, mm. (+ 285),
śwśw. Cyryna i Antonina, mm. (+ III w.),
św. Gaudentego bpa (+ ok. 410),
św. Hilarego bpa (+ ok. 535),
śwśw. Kryspina i Kryspiniana, mm. (+ III/IV w.),
św. Martyriusa i Margana, mm. (+ ok. 351),
św. Miniasa żołnierza m. (+ III/IV w.),
śwśw. Prota, Januarego dk“ mm.(+ III/IV w.),
św. Tadeusza Macharbpa(+ ok. 1495).
 
26 października
LUCJAN
(zob. 7 stycznia)
i
MARCJAN
łac. Martianus - należący do Marsa, poświęcony Marsowi.
Św. Lucjan i św. Marcjan, męczennicy (+ 250/251?).
W Nikomedii podczas prześladowania za czasów Decjusza, ponieśli śmierć przez spalenie. Ich relikwie znajdują się w miejscowości Vich, w Hiszpanii.
 
św. Bernarda Calvo bpa (+ 1243),
św. Bonawentury z Potenzy zk. (+ 1711),
bł. Damiana z Final-Borgo (+ 1484),
św. Dymitra z Salonik m. (+ IV w.),
św. Ewarysta pp. m. (+ 105),
św. Fulka bpa (+ 1229),
św. Kwadragesima (+ VI w.),
śwśw. Rogacjana kpł., Felicyssyma, mm. (+ III w.),
św. Rustyka bpa (+ 461).
 
27 października
SABINA
(zob. 29 sierpnia)
Św. Sabina, męczennica (II/III w.).
Według starego przekazu była siostrą Wincentego i Chrestyny. Wszyscy troje mieli zginąć jako ofiary prześladowań w Avili (?). Męczenników wspominają stara martyrologia oraz liturgia mozarabska.
W ikonografii św. Sabina przedstawiana jest w koronie, z palmą męczeńską w ręku.
 
bł. Antoniny zk. (+ 1507),
św. Elesbaana króla Abisynii (+ IV w.),
św. Frumencjusza bpa w Etiopii (+ 380),
św. Gaudioza bpa (+ V/VI w.),
św. Józefa Pignatelli (+ 1811),
śwśw. Kapitoliny i Eroteidy, mm. (+ IV w.),
śwśw. Wincentego, Chrestyny, mm. (+ poł. III w.).
 
28 października
SZYMON
(zob. 5 stycznia)
i
JUDA TADEUSZ
hebr. Jehuda - godny czci.
Św. Szymon, Apostoł (I w).
Ewangelie wymieniają go w ścisłym gronie uczniów Pana Jezusa. Miał przydomek Zelota - “Gorliwy” (Mk 3,18), z żarliwością bowiem zachowywał Prawo Mojżeszowe. Według późnych źródeł pracował na terenie dzisiejszej Brytanii(?) oraz w Babilonii i Persji. Zginął męczeńską śmiercią razem ze św. Juda Apostołem. Patron diecezji siedleckiej oraz farbiarzy, garncarzy, grabarzy, spawaczy.
W ikonografii św. Szymon w sztuce wschodniej przedstawiany jest z krótkimi włosami lub łysy, w sztuce zachodniej ma dłuższe włosy i kędzierzawą brodę. Jego atrybutami są: księga, kotwica, palma i piła (drewniana), którą miał być rozcięty, topór, włócznia.
Św. Juda Tadeusz, Apostoł (I w.). Piszą o nim Ewangeliści: św. Jan podczas opisu Ostatniej Wieczerzy (14,22), św. Mateusz (10,3) i św. Marek (3,18). Juda był bratem Jakuba Młodszego, krewnym Pana Jezusa. Jest autorem jednego z listów Nowego Testamentu. Po Zesłaniu Ducha Świętego miał prowadzić misję w Edessie. Według innych źródeł apostołował w Mezopotamii, gdzie poniósł śmierć męczeńską razem ze św. Szymonem. Patron diecezji siedleckiej, Magdeburga. Orędownik w sprawach beznadziejnych.
W ikonografii św. Juda Tadeusz przedstawiany jest w długiej, czerwonej szade lub w brązowo-czamym płaszczu. Trzyma mandylion z wizerunkiem Jezusa. Jego atrybutami są: barka rybacka, kamienie, krzyż, księga, laska, maczuga, miecz, pałki, którymi został zabity, topór.
 
śwśw. Anastazji i Cyryla, mm. (+ poł. III w.),
św. Cyryli m. (+ poł. III w.),
św. Farona bpa (+ ok. 670),
św. Fidelisa m. (+ III/IV w.),
św. Firmiliana bpa (+ 268),
św. Honorata bpa (+ ok. 397).
 
29 października
FELICJAN
(zob. 24 stycznia)
Św. Felicjan, męczennik (III w.).
“Martyrologium rzymskie” wspomina jego śmierć męczeńską w Kartaginie razem ze 124 towarzyszami. Być może współmęczennicy ponieśli śmierć podczas tego samego prześladowania, ale w różnych miejscowościach.
 
św. Abrahama zk. (+ IV w.),
św. Donata bpa (+ 387),
śwśw. Maksymiliana bpa m“ Walentego bpa (+ ok. 440),
św. Michała Rua kpł. (+ 1910),
św. Narcyza bpa (+ ok. 212),
św. Serafina z Francofonte ps. (+ 1616),
bł. Teodora op. (+ 575),
św. Zenobiego kpł. m. (+ IV w.).
 
30 października
BONAWENTURA
wł. bemenuto - przyjęcie na świat upragnionego dziecka; “dziecko urodzone w szczęśliwym porodzie”.
Bł. Benwenuta Bojani (1255 - 1292).
Urodziła się w Cividale del Friuli (północne Włochy). Była siódmą córką włoskiego szlachcica. Została tercjarką dominikańską. Podejmowała surowe umartwienia. Obdarowana szczególnymi łaskami Boga. Beatyfikowana przez Klemensa XIII w 1765 r.
 
bł. Anioła kpł. zk. (+ 1730),
św. Eutropii m. (+ I w.),
św. Gerarda bpa (+ 1122),
św. Germana bpa Kapui (+ 540),
śwśw. Juliana, Eunusa, Makarego, mm. (+ III w.),
śwśw. Klaudiusza, Luperka, Wiktoriusza, ich ojca Marcelego, mm. (+ III w.),
św. Liberata z Loro Piceno zk. (+ 1260),
św. Maksyma m. (+ pocz. IV w.),
św. Saturnina m. (+ III/IV w.),
św. Serapiona bpa (+ 212),
śwśw. Zenobiego bpa i Zenobii, mm. (+ pocz. IV w.).
 
31 października
ALFONS
(zob. 1 sierpnia)
Św. Alfons Rodriguez (1531 - 1617).
Urodził się w rodzinie kupca w Segowii (Hiszpania). Po śmierci ojca prowadził rodzinne przedsiębiorstwo. W wieku 17 lat ożenił się. Siedem lat później stracił żonę i dwoje dzieci. Dwukrotnie rozpoczynał studia teologiczne, niestety bez powodzenia. W 1571 r. wstąpił do jezuitów. Jako brat zakonny przez 40 lat pełnił funkcję furtiana kolegium w Palma na Majorce. Zasłynął z uprzejmości, dobroci i cierpliwości. Był mężem surowych umartwień i ciągłej modlitwy. Wzniósł się na szczyty modlitwy mistycznej. W roku 1825 beatyfikowany. Kanonizował go Leon XIII (1888).
 
śwśw. Ampliata, Urbana, Narcyza, mm. (+ I w.),
św. Antonina bpa (+ VII w.),
bł. Krzysztofa z Romandiola kpł. zk. (1272),
św. Kwinktyna senatora m. (+ III w.),
bł. Tomasza z Florencji zk. (+ 1447),
św. Wolfganga bpa (+ 994).
 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego